Obok kapłanów – ojców oblatów w Zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów MN równie ważni są bracia zakonni, którzy podejmują różne prace we wspólnocie. Podlegają tym samym ślubom zakonnym i zgadzają się na życie zgodne z posłuszeństwem, przyjmując decyzje przełożonych o miejscu i rodzaju wykonywanych posług. Są ważnymi członkami wspólnot, dzieląc się świadectwem życia, wiary i poświęcenia.

W tekście KKiRR św. Eugeniusz pisze o braciach:

R 7c. Bracia oblaci mają udział w jedynym kapłaństwie Chrystusa. Są wezwani, aby na swój sposób współpracować w pojednaniu wszystkiego w Nim (por. Kol 1,20). Przez swoją konsekrację zakonną dają świadectwo życia całkowicie inspirowanego Ewangelią.

Bracia uczestniczą w misyjnym dziele budowania Kościoła w świecie, szczególnie tam, gdzie słowo Boże jest głoszone po raz pierwszy. Ponieważ są posłani przez Kościół, ich usługi techniczne, zawodowe i pastoralne, tak samo jak świadectwo ich życia, stanowią posługę ewangelizacyjną.

Szczególnym wzorem posługi brata zakonnego był z pewnością polski sługa Boży, br. Antoni Kowalczyk OMI pracujący w Kanadzie. Urodził się w licznej rodzinie w Wielkopolsce w 1866 r. Jako młody emigrant zarobkowy w Niemczech poznał Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Został bratem zakonnym. Pracował najpierw na misjach wśród Indian w Kanadzie, potem w kolegium misyjnym, które kształciło misjonarzy. W pracy stracił rękę, mimo to pozostał wzorem pracowitości i uczynności.

Nazywano go: „dobry brat – Polak” lub też „brat Ave Maria”. Odszedł do Pana 10 lipca 1947 r.