Ogromnie ważnym elementem oblackiego charyzmatu jest troska o jedność z całym Kościołem i jego pasterzami. Już na początku przedmowy do KKiRR św. Eugeniusz akcentuje to, co do głębi go poruszyło i pociągnęło do życia kapłańskiego.

Kościół, wspaniałe dziedzictwo Zbawiciela, nabyte przez Niego za cenę Krwi, za dni naszych został okrutnie spustoszony. Ta umiłowana Oblubienica Syna Bożego doznaje ucisku, opłakując sromotne odstępstwo dzieci, którym dała życie. Chrześcijanie, którzy odstąpili od wiary i całkowicie zapomnieli o Bożych dobrodziejstwach, rozgniewali Bożą sprawiedliwość swoimi występkami. (…)

Widok tego zła poruszył serca kilku kapłanów gorliwych o chwałę Bożą, kochających Kościół i gotowych poświęcić siebie gdyby było potrzeba dla zbawienia dusz.

Troska o Kościół wyraża się też w poczuciu posłuszeństwa w stosunku do przełożonych w Kościele, biskupów diecezji, a w szczególności w stosunku do samego papieża. Założyciel często akcentował potrzebę współpracy z lokalnymi władzami kościelnymi, a także wspierał papieża, gdy wielu podważało jego autorytet. W szczególności w konstytucji 6. św. Eugeniusz pisze:

W Kościele

6. Z miłości do Kościoła oblaci wykonują swą misję w jedności z pasterzami, których Pan postawił na czele swego Ludu. Z wiarą oświeconą przyjmują lojalnie nauczanie i orientację następców św. Piotra i apostołów.

Pracując w Kościołach lokalnych, swoją działalność misjonarską uzgadniają z ogólnym planem pastoralnym i w duchu braterstwa współpracują z innymi pracownikami Ewangelii.

Ich działanie powinno także okazywać prawdziwe pragnienie jedności ze wszystkimi, którzy się uważają za uczniów Chrystusa, aby zgodnie z Jego modlitwą świat uwierzył, że posłał Go Ojciec (por. J 17,21). A wreszcie jednoczą się z ludźmi, którzy nie uznając Chrystusa jako Pana, z oddaniem przyczyniają się do szerzenia wartości Królestwa, które nadchodzi.

Niewątpliwie ścisłe zaangażowanie oblatów w życie Kościoła umożliwia im podejmowanie pracy duszpasterskiej w powierzonych im parafiach w całej Polsce. Dzięki placówkom parafialnym możliwe jest bycie blisko z ludźmi, angażowanie ich do różnych dzieł ewangelizacji, a także wsparcie finansowe działań misyjnych w Polsce i za granicą.